ΔΡΑΧΜΗ: ΣΩΤΗΡΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ; της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΔΡΑΧΜΗ: ΣΩΤΗΡΙΑ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;

 

                        Απαντήσεις σε σχετικές δηλώσεις του κ. Πρωθυπουργού

 

 

                        Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 

Στην συνέντευξη του στην ΕΡΤ, ο Τσίπρας μίλησε ξεκάθαρα για τις επιπτώσεις της επιστροφής στην δραχμή

 

1) Η χώρα δεν έχει συναλλαγματικά αποθέματα για να στηρίξει την επιστροφή στο δικό της νόμισμα. Η δραχμή την ίδια στιγμή που θα εκδίδονταν, θα είχε μια δραματική υποτίμηση. Αυτό σημαίνει ότι ένας συνταξιούχος που παίρνει 800 ευρώ, θα έπαιρνε 800 δρχ. με τις οποίες θα έβγαζε 3 μέρες και όχι 1 μήνα

 

  1. Τι θα πει «η χώρα δεν έχει συναλλαγματικά αποθέματα»; Βεβαίως έχει αυτά που της εξασφαλίζουν οι εξαγωγές της , αλλά και οι άδηλοι πόροι. Θα πρέπει, συνεπώς, μέχρι που να ξαναφτιάξει την  κατεστραμμένη της παραγωγική βάση (με τη βοήθεια της δραχμής, γιατί διαφορετικά το εγχείρημα είναι αδύνατον), να περιορίσουμε τις εισαγωγές στα απολύτως αναγκαία είδη, κόβοντας όλα τα πολυτελή και ημιπολυτελή αγαθά και υπηρεσίες. Η υπόθεση ότι μια σύνταξη 800 ευρώ που έφθανε για 1 μήνα, θα καταλήξει να επαρκεί μόνο για 3 ημέρες, αποδέχεται έναν πληθωρισμό που θα τρέχει σε 1000άδες. Κάτι τέτοιο φαίνεται εντελώς απίθανο για τους ακόλουθους λόγους;

-Πρώτον, διότι η εσωτερική υποτίμηση υλοποίησε ήδη το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της διαδικασίας, όπως τονίζει και ο νομπελίστας Paul Krugman σε ένα από τα τελευταία του άρθρα για την Ελλάδα, όπου και προτείνει την λύση της δραχμής.  Το ποσοστό μείωσης της αγοραστικής δύναμης του συνταξιούχου των 800δρχ. εξαρτάται άμεσα από το ποσοστό συμμετοχής εισαγόμενων αγαθών, στο «καλάθι της νοικοκυράς». Αυτό, προβλέπεται πολύ χαμηλό και οπωσδήποτε απείρως μικρότερο από το αντίστοιχο, που απειλείται,  με βάση την  ήδη εξαγγελθείσα πρόθεση της Τρόικα, περί «συντάξεων 300Ε.

-Δεύτερον, σε οικονομία με ποσοστό ανεργίας  27%  στον ενεργό πληθυσμό, η αύξηση της ρευστότητας (όπως δίδαξε ο J.M. Keynes) δεν θα κατευθύνεται στο επίπεδο των τιμών, αλλά στην απορρόφηση της ανεργίας, μέχρις ότου αυτή εξαλειφθεί.

-Τρίτον, σε οικονομία που διαθέτει εθνικό νόμισμα, μία από τις κορυφαίες της δυνατότητες είναι η εκτύπωση χρήματος και η διάθεσή του με τρόπο που να περιορίζει τις ανισότητες (κάτι αδύνατον με το ευρώ)

-Και  τέλος τέταρτον, θεωρώ  εξαιρετικά λανθασμένη την επιλογή προτίμησης λύσης, που σκοτώνει την Ελλάδα για πάνω από πενήντα χρόνια, μόνο και μόνο για να αποφευχθούν οι δυσκολίες κάποιων μηνών, εξαιτίας της μετάβασης στη δραχμή. Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει, και κάποιες βραχυχρόνιες θυσίες, που θα της ξαναδώσουν προοπτικές ζωής, δεν είναι λογικό να απορρίπτονται με επιχειρήματα εν πολλοίς αβάσιμα, που προέρχονται από τους «εταίρους» μας,  και που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, εναντίον μας. Οι «εταίροι» μας πανικοβάλλονται με το GREXIT και για αυτό προσπαθούν να το «καλουπώσουν», όπως θα τους βόλευε. Εξυπακούεται, ότι ένα GREXIT όταν θα γίνει (γιατί θα γίνει οπωσδήποτε), θα πρέπει να «κεντηθεί» στις λεπτομέρειές του, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της Ελλάδας, και όχι της Γερμανίας.

2)Οι πλούσιοι που έχουν χρήματα στο εξωτερικό (250 δισ. ευρώ), θα ερχόντουσαν και θα αγόραζαν την μισή Ελλάδα. Οι φτωχοί θα περνάγαν τραγικά και οι πλούσιοι ζωή και κότα.

  1. Το επιχείρημα ότι «όσοι έχουν χρήματα έξω θα ευνοηθούν από ένα Grexit” δεν αποτελεί φυσικά επαρκή λόγο για να μη γίνει, αν καταλήξουμε ότι αυτό θα είναι σωτήριο για την Ελλάδα. Πρώτον,  επειδή ανέκαθεν, και όχι μόνον τώρα με την κρίση, οι πλούσιοι Έλληνες είχαν χρήματα στο εξωτερικό. Δεύτερον, γιατί θα είναι ευχής έργο να πειστούν να τα φέρουν και να τα επενδύσουν στην Ελλάδα, συμβάλλοντας στην αναγέννησή της, και τρίτον γιατί σε μια ευνομούμενη και επιπλέον ελαφρώς αριστερή κυβέρνηση το ευκολότερο των πραγμάτων θα είναι να πληρώσουν οι πλούσιοι και οι φέροντες τις περιουσίες τους από το εξωτερικό υψηλότερους φόρους.

3)Μίλησε με Ρωσία, ΗΠΑ , Κίνα, κανείς τους δεν είπε , γύρνα στην δραχμή και θα βοηθήσουμε

  1. Το γεγονός ότι Κίνα, Ρωσία κλπ. δεν προθυμοποιούνται, τώρα, να μας δανείσουν ουδόλως σημαίνει ότι θα είναι το ίδιο και μετά. Τα BRICS μπορεί να αποδειχθούν πολύ σημαντική υπόθεση για την Ελλάδα.

4)Κατάρρευση τραπεζικού συστήματος και εξαύλωση όλων των καταθέσεων των πολιτών

  1. Δεν αντιλαμβάνομαι το γιατί, αν το GREXIT δρομολογηθεί με προγραμματισμένο τρόπο θα καταλήξει σε κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Δηλαδή, δεν βλέπω το γιατί δεν θα είμαστε σε θέση να προλάβουμε μια τέτοια καταστροφή, αλλά και να περισώσουμε τις καταθέσεις των πολιτών.

5)Ακόμα και στην περίπτωση συναινετικής (με τους ευρωπαίους) επιστροφής στην δραχμή, για να αποκτήσουμε τα απαιτούμενα συναλλαγματικά αποθέματα, θα έπρεπε να μας δανείσουν πάλι με Μνημόνιο, οπότε θα είχαμε και δραχμή και Μνημόνιο

  1. Αν πάμε στη δραχμή φυσικά θα πρέπει να καταγγείλουμε μνημόνια, επονείδιστο χρέος, αγγλικό δίκαιο κλπ., και να είμαστε έτοιμοι για μια περίοδο υψηλού βαθμού αυτάρκειας, με τις επώδυνες συνέπειες της σχετικής μας διεθνούς απομόνωσης. Το ερώτημα, ωστόσο, που έρχεται και παρέρχεται ακατάπαυστα, είναι το αν αξίζει να θυσιάσουμε την ελευθερία, την εθνική κυριαρχία, την εθνική αξιοπρέπεια, την επιβίωση της οικονομίας μας, την αποφυγή δουλοπαροικίας παιδιών, εγγονών, τρισέγγονων (και βάλε) επειδή φοβόμαστε να επωμιστούμε θυσίες κάποιων μηνών, αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Μια τέτοια επιλογή σημαίνει, εξάλλου, ότι αναγνωρίζουμε πως είμαστε ανίκανοι να επιβιώσουμε (και να μεγαλουργήσουμε), χωρίς τις εξευτελιστικές εντολές της Τρόικας, χωρίς τις ειρωνείες και την προσβλητική συμπεριφορά του Σόιμπλε και χωρίς το ανειλικρινές χαμόγελο της Μέρκελ. Και, όμως, μπορούμε. Φθάνει να το πιστέψουμε.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη           12.7.2015

================================================

Παρότι η  εξαγωγή συμπερασμάτων, σχετικά με  τις ελληνικές-ευρωπαϊκές εξελίξεις είναι, σαφώς, πρόωρη  δεδομένου ότι δεν έχουν ακόμη περατωθεί οι συνομιλίες, για το μέλλον της Ελλάδας, στις Βρυξέλλες, τα γεγονότα είναι τόσο καταιγιστικά, ώστε  θα επιχειρήσω μια πρώτη προσέγγιση σε τέσσερα επίπεδα: σε αυτό της ΕΕ, σε αυτό της Ελλάδας, σε αυτό του μέλλοντος, και σε αυτό του πρακτέου.

  1. ΕΥΡΩΠΗ. Η ατμόσφαιρα στις Βρυξέλλες, όπως μεταφέρεται από τα ΜΜΕ, θυμίζει ανθοδέσμη από λουλούδια όλων των χρωμάτων. Εν ολίγοις, τα έχει όλα: πολεμική ατμόσφαιρα, εκστρατεία εκφοβισμού σε εξέλιξη, σκοτεινά σχέδια που κινούνται κάτω από το τραπέζι, και είναι σε γνώση μόνο των ολίγων και εκλεκτών, διασπαστικές  κινήσεις που  χωρίζουν το ευρωπαϊκό ιερατείο σε φράξιες, εμπνεύσεις που θέτουν σε κίνδυνο τη γαλλογερμανική συμμαχία, προτάσεις στα όρια του παραλογισμού,  αλλεπάλληλες ανακοινώσεις νοσηρών προγραμμάτων, με πρόθεση να αλυσοδέσουν την Ελλάδα σε δεσμεύσεις εκ γενετής αδιέξοδες,   αφ’ υψηλού αντιμετώπιση  της λιλιπούτειας ελληνικής οικονομίας του 2% περίπου της Ευρώπης, που δήθεν έχει συσσωρεύσει  δαίμονες καταστροφής της ευρωζώνης για αυτό και πρέπει άμεσα να ληφθούν δρακόντεια μέτρα εναντίον της.   Το περισπούδαστο διευθυντήριο της ευρωζώνης, έχει απολέσει αναρίθμητες   ώρες, έχει στερηθεί πολλά Σαββατοκύριακα, και  ουσιαστικά έχει αναγάγει το σύνολο των προβλημάτων της ενωμένης Ευρώπης, στην ανάγκη «μεταρρυθμίσεων» στην Ελλάδα, και κυρίως στη δήθεν απροθυμία της να τις υλοποιήσει. Θεωρώ περιττό να επεκταθώ στις «μεταρρυθμίσεις» αυτές, που εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων,  είναι  παντελώς αναποτελεσματικές, έχουν καταστρεπτικά αποτελέσματα,  και  είναι κάθετα αντίστροφες από αυτές που πραγματικά απαιτούνται.   Η  όντως απαράδεκτη συμπεριφορά της ευρωζώνης,  εναντίον του λιλιπούτειου κράτους -μέλους της, της Ελλάδας,  είναι το   πέπλο ντροπής με το οποίο έχει  περιβληθεί, και με το οποίο θα περάσει στην ιστορία. Επί 6 σχεδόν χρόνια, τυράννησε, εξευτέλισε και εξαθλίωσε έναν ολόκληρο λαό, γιατί δεν ήταν σε θέση να επιλύσει ένα, θα έλεγα, ασήμαντο πρόβλημα, μέσα στο σύνολο αυτών που  την ταλανίζουν. Αντιθέτως, αυτό που επέτυχε είναι η πλήρης καταστροφή της Ελλάδας. Και διερωτώμαι, με το δικαίωμα μιας φανατικής ευρωπαϊστριας, από τα μακρινά μου φοιτητικά χρόνια, που έλαβε ενεργό μέρος στις εντελώς  πρώτες συγκεντρώσεις φοιτητών για την ένωση της Ευρώπης: με ποιο, ακριβώς, σκεπτικό  το ευρωπαϊκό ιερατείο θέτει, συνεχώς, υπό αμφισβήτηση την εμπιστοσύνη της προς την Ελλάδα, αφήνοντας  να εννοηθεί ότι αυτή υπέστη σοβαρό ρήγμα εξαιτίας της ιδεολογίας  της  νέας ελληνικής Κυβέρνησης, που  προφανώς δεν είναι της αρεσκείας του, αλλά ωστόσο αρνείται πολυτελώς  να λάβει υπόψη το αυτονόητο, ότι δηλαδή  και η εμπιστοσύνη της Ελλάδας στην ΕΕ έχει σοβαρότατα διασαλευθεί…..και βεβαίως απολύτως δικαιολογημένα.

Με την ελληνική κρίση και την απειλή του GREXIT,  το τέλος της ευρωζώνης φαίνεται  τώρα να είναι πλησιέστερα παρά ποτέ.

  1. ΕΛΛΑΔΑ. Η συνταγή της Naomi Klein στο Δόγμα του Σοκ συνεχίζεται, χωρίς διακοπή, με επιτυχία. Πρόσφατα προστέθηκε και η «διαπίστωση» του Γερμανού ΥΠΟΙΚ ότι…… «το ελληνικό κράτος δεν είναι Ευρώπη»!!!!. Κατά τα άλλα, από προχθές, που οι «εταίροι» μας έβαλαν γιαταγάνι στο λαιμό του Έλληνα πρωθυπουργού, με κλειστές τράπεζες και ουρές για τη λήψη μόνον 60Ε, το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού πλην του ΚΚΕ, έγινε ξαφνικά, φανατικά μνημονιακό. Εκβιαστικά, μας υποχρεώνουν να εφαρμόσουμε μέτρα, αυτόχρημα εγκληματικά τα οποία είχαν απορριφθεί από όλες τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις,  ως  βάρβαρα, ως τερατώδη και ως καταστρεπτικά. Ο δικός μας Αλέξης,  που βρίσκεται στο κλουβί των λεόντων, φαίνεται ότι ενδίδει. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, διότι αποτελούσε την τελευταία ελπίδα, για την Ελλάδα. Αποδέχεται, όπως φαίνεται τα ΠΑΝΤΑ. Τα πιο εξευτελιστικά, τα πιο τραγικά, τα πιο επονείδιστα.,  ακριβώς αυτά που για να μην πραγματοποιηθούν, οι Έλληνες έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.  Δεν θέλω να σκεφθώ ότι ο Αλέξης πρόδωσε το 63% των Ελλήνων που του φώναξε  ένα βροντερό ΟΧΙ, αλλά που  υποχρεώθηκε να  μεταλλάξει σε ένα ΝΑΙ σε όλα! Μα ΠΩΣ και ΓΙΑΤΙ ο κ. Τσίπρας τα καταπίνει όλα; Πως δέχεται να υλοποιήσει τα χειρότερα; Μια είναι η δικαιολογητική απάντηση: οι κλειστές τράπεζες και οι  ουρές μπροστά τους. Το κλείσιμο των τραπεζών μαρτυρεί, φευ, το είδος  της «αλληλεγγύης- συνοχής» της ΕΕ, που ωστόσο, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί τάχιστα  με υποκατάστατο χρήμα, έτσι που ο Πρωθυπουργός μας να είναι σε θέση να διαπραγματευθεί σε συνθήκες, περίπου, ομαλότητας με τους «εταίρους». Υπάρχει, βέβαια, και η πληροφορία που δίνεται  από τον γνωστό Αμερικανό πολιτικό και οικονομολόγο Paul  Graig Roberts, με βάση την οποίαν απειλείται η ζωή του.

Οι  θυσίες αίματος φαίνεται, δυστυχώς,  να δικαιολογούνται από το δήθεν  μέγα προνόμιο της παραμονής στο ευρώ. Όλα για το ευρώ, και η τελευταία ρανίδα του αίματός μας για την δόξα του. Και διερωτώμαι με τρόμο, γιατί να έχουμε καταλήξει τόσο χαμηλά; Γιατί να εκλιπαρούμε, προσφέροντας το σύνολο της ζωής και του πλούτου της πατρίδας μας, για ένα νόμισμα βαριά άρρωστο, που σίγουρα θα εκλείψει σύντομα, και το οποίο οι «εταίροι» μας χρησιμοποιούν εναντίον μας, για να ενδώσουμε σε βωμούς και εστίες. Αν δεν δείχναμε αυτή την ανεπίτρεπτη ευρωλαγνεία, αποτέλεσμα  της προπαγάνδας των ΜΜΕ, εναντίον της δραχμής, θα απειλούσαμε εμείς την Ευρώπη με GREXIT.

  1. ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ. Τα μέτρα είναι εγκληματικά, αλλά ανεφάρμοστα. Σε πολύ λίγο χρόνο θα έχουν καταστρέψει, φοβούμαι τελεσίδικα, ότι έχει ακόμη παραμείνει όρθιο στη χώρα αυτή. Και χωρίς να ζηλεύω το ρόλο Κασσάνδρας, πιστεύω ότι το ποσοστό των Ελλήνων που θα εκλιπαρούν την επιστροφή στη δραχμή θα είναι συντριπτικά υψηλό. Κάτι, που προτείνω, σταθερά, από το 2010, όχι βεβαίως ως επιλογή, αλλά ως αναγκαιότητα. Θα υπάρξει και κόμμα δραχμής, που πιθανότατα θα επικρατήσει ταχύτατα στο ελληνικό πολιτικό προσκήνιο. Σε 3 χρόνια από σήμερα, αν η ευρωζώνη δεν έχει διαλυθεί, η Ελλάδα θα έχει επιστρέψει στη δραχμή. Θα είναι, όμως, πολύ αργά πια γιατί η πολύπλευρη καταστροφή θα έχει καταστεί  μη   αντιστρέψιμη.
  2. ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;

*Να προτείνουμε GREXIT με δικούς μας όρους (η δραχμή δεν θα είναι ΑΣΦΑΛΩΣ χειρότερη κόλαση από αυτήν που μας αναμένει)

*Να κάνουμε παύση πληρωμών και επιλεκτική χρεοκοπία

*Να απαιτήσουμε συμψηφισμό των χρεών της Γερμανίας από τις πολεμικές καταστροφές

*Να εξαιρέσουμε το τμήμα του χρέους που είναι απεχθές, γύρω στο 60-70%

*Να αρχίσουμε κατεπειγόντως την εφαρμογή προγράμματος ταχύρυθμης ανάπτυξης με παράλληλη αναδιανομή υπέρ των ασθενέστερων

*Να αποβάλουμε τις φοβίες μας και να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι θα επιβιώσουμε και χωρίς δεκανίκια. Να συνειδητοποιήσουμε, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ότι δεν έχουμε άλλη λύση.  

.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ, 21.06.2015

ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΕΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ, 21.06.2015
=============================================================

Μετά από απάνθρωπες θυσίες, που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό επί περίπου 6 χρόνια, το χρέος σκαρφάλωσε και αντιπροσωπεύει σήμερα 180% του ΑΕΠ (έναντι 120%, αντίστοιχα στην αρχή της κρίσης). Είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι βιώσιμο. Αυτή η τραγική εξέλιξη οφείλεται στο πρόγραμμα που επέβαλε η τρόικα και του οποίου η πλήρης αποτυχία συρρίκνωσε το ΑΕΠ κατά 26% μεταξύ του 2008 και του 2015. Καμία χώρα σε περίοδο ειρήνης δεν υπέστη αυτής της έκτασης καταστροφή. Η επίσημη ανεργία αγγίζει 27% του ενεργού πληθυσμού. Η ακραίας μορφής λιτότητα, έμμονη επιλογή του διευθυντηρίου της ΕΕ, που στοχεύει άμεσα στη σταθερότητα του ευρώ, ρήμαξε την ελληνική οικονομία, και ταυτόχρονα βύθισε σε μόνιμη ύφεση και σε ισορροπία υποαπασχόλησης ολόκληρη την Ευρώπη. Δυστυχώς, η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πρώτο πειραματόζωο. Οι γραμμές αυτές γράφονται τη στιγμή που η διαπραγμάτευση συνεχίζεται, ανάμεσα στη νέα ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και στους δανειστές. Η απαίτηση της τρόικας για ακόμη πιο απάνθρωπα μέτρα, τα οποία ωστόσο ουδόλως διασφαλίζουν την αποπληρωμή του χρέους, εντείνουν την εξαθλίωση του λαού, και είναι απαράδεκτη, εγκληματική και χωρίς δικαιολογία. Διότι, από τη στιγμή που τα μέτρα που επιβάλλονται στην ελληνική οικονομία οδηγούν σε συνεχή πτώση του ΑΕΠ, σε άνοδο της ανεργίας και σε αφόρητη, κάτω από αυτές τις συνθήκες, κατάρρευση των δημοσίων εσόδων, είναι σαφές ότι το παράλογο αυτό σχήμα της ασφυκτικής λιτότητας θα έπρεπε, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό να εγκαταλειφθεί. Με πλήρη συνείδηση των κινδύνων και των περιπλοκών που συνδέονται με την έξοδο από την ευρωζώνη –γεγονός χωρίς προηγούμενο- θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι η παραμονή σε αυτό δεν προσφέρει, δυστυχώς, λύση. Η ελληνική οικονομία έχει ρημαχτεί και πρέπει κατεπειγόντως να προσφύγει σε πρόγραμμα ανασυγκρότησης και ανάπτυξης. Η υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου δεν είναι δυνατή με τις σταγόνες ρευστότητας που προσφέρονται από την ΕΚΤ. Πράγματι, δεν υπάρχει οικονομία που να αναπτύχθηκε στο παρελθόν χωρίς άνετη ρευστότητα και χωρίς ελεγχόμενο πληθωρισμό. Συνεπώς, μόνο και αποκλειστικά η στροφή προς εθνικό νόμισμα θα μπορούσε, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να εξασφαλίσει στην κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, ανάκαμψη και ανάπτυξη, απαραίτητη για να αποπληρώσει εκείνο το τμήμα του χρέους της που δεν είναι απεχθές και δεν είναι επονείδιστο.
*Alain Cotta , Ομότ. Καθηγητής Πανεπιστημίων
*Jean-Pierre Gérard, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Pomone
* Jean Hernandez επ. Πρόεδρος της στατιστικής υπηρεσίας στη Γαλλία, Dr πρ. Αν. στην κυβέρνηση του Philippe Seguin, VP του G21
* Roland Hureaux μέλος και VP του Ινστιτούτου Pomone
*Θεόδωρος Κατσανέβας, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά, Ιδρυτής και πρόεδρος του πολιτικού κόμματος «ΔΡΑΧΜΗ»
*Gérard Lafay, Ομότ. Καθηγητής Πανεπιστημίων
* Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη
*Michel Robatel ιδρυτής του Ινστιτούτου Pomone
*Jacques Sapir, Διευθυντής σπουδών στη Σχολή Ανωτέρων Κοινωνικών Επιστημών, Διευθυντής
του CEMI-EHESS
*Ηλίας Σταμπολιάδης, Καθηγητής στην Πολυτεχνική Σχολή, στα Χανιά της Κρήτης
*Jean-Claude Werrebrouck, μέλος του G21

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΝΘΛΙΒΕΤΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ

(ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ;;)

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη* 02.06.2015

=================================================================================

Οι ατέλειωτης διάρκειας οιονεί διαπραγματεύσεις, ανάμεσα στην Ελλάδα και τους θεσμούς, πιστεύω ότι έκαναν ξεκάθαρες κάποιες οδυνηρές αλήθειες, όπως :

Ι. Το στυγνό εκβιασμό

Οι δανειστές αδιαφορούν, με προκλητικό τρόπο, για τη δραματική εξαθλίωση στην οποίαν οδηγήθηκε η Ελλάδα, ακριβώς εξαιτίας αυτού του αδιέξοδου προγράμματος που της επέβαλαν οι θεσμοί. Ωστόσο, παρότι η αποτυχία του είναι πια μια πραγματικότητα, που ουδείς μπορεί, σοβαρά, να αμφισβητήσει, οι θεσμοί εμμένουν στην επιβολή πρόσθετων μέτρων προς την ίδια κατεύθυνση, που είναι βέβαιο ότι θα καταστήσουν μη αντιστρέψιμη την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας. Το συμπέρασμα, συνεπώς, που αβίαστα απορρέει από τη διαπίστωση αυτή, είναι ότι η εμμονή των θεσμών στις παράλογες θέσεις τους σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται από την επιθυμία τους να «σώσουν την Ελλάδα». Ας δούμε, λοιπόν, για ποιόν ή για ποιους λόγους, οι θεσμοί και «εταίροι» μας κατέρχονται σε επίπεδα απαράδεκτης αναλγησίας και σκληρότητας, απέναντι στην Ελλάδα, με σαφέστατη πρόθεση να κάνουν τους Έλληνες να πονέσουν και να ματώσουν ακόμη περισσότερο από όσο ήδη έχουν βασανιστεί τα τελευταία έξη χρόνια. Και το σπουδαιότερο: η επιβολή συνεχών και εντεινόμενων μαρτυρίων στον ελληνικό λαό, ουδόλως διευκολύνει την αποπληρωμή του δανείου, ούτε το καθιστά από μη βιώσιμο-βιώσιμο. Αντιθέτως, η επιμονή λήψης και νέων ακραίως υφεσιακών μέτρων αποκλείει, ολοένα και περισσότερο τη δυνατότητα πληρωμής του ελληνικού χρέους.

Πως αλήθεια θα μπορούσε να εξηγηθεί αυτή η, όντως, παρανοϊκή πολιτική της Ευρώπης, που δεν στρέφεται αποκλειστικά και μόνον εναντίον της Ελλάδας, αλλά και εναντίον ολόκληρης της ΕΕ, που αδυνατεί να εξέλθει από την κρίση του 2007; Οι πιθανές εξηγήσεις είναι πολλές και δεν είναι μόνο μία. Η σπουδαιότερη, κατά τη γνώμη μου, είναι η άρνηση των ακραιφνών νεοφιλελεύθερων, που βρίθουν μεταξύ των αξιωματούχων της ΕΕ, να παραδεχτούν ότι το πρόγραμμα της λιτότητας χωρίς ημερομηνία λήξης, έχει παταγωδώς αποτύχει. Και η Ελλάδα ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. Άλλες ερμηνείες αυτής της εμμονής των θεσμών, για την ολοκλήρωση της καταστροφής της Ελλάδας, είναι η απόφαση τιμωρίας της, επειδή αμφισβήτησε την ορθότητα της συνταγής λιτότητας, και μάλιστα με τη βοήθεια κυβέρνησης, που είναι «κόκκινο πανί» για την Ευρωζώνη. Στα πλαίσια της τιμωρίας περιλαμβάνεται πιθανότατα και ο παραδειγματισμός, προκειμένου να προληφθούν και άλλοι «αντάρτες», που θα τολμήσουν να απορρίψουν το «ευαγγέλιο της λιτότητας», και να προτιμήσουν μη νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Στη γερμανοκρατούμενη, εξάλλου, Ευρώπη, η επιλογή των μέτρων, που επιβάλλονται στους ασθενέστερους κρίκους της Ένωσης, οφείλουν να περιλαμβάνουν και επίδειξη δύναμης της Γερμανίας, ώστε να υπενθυμίζεται το καθήκον να αγωνίζονται οι πάντες για να εξελιχθούν κατ’εικόνα και ομοίωσή της. Συμπληρωματικές, αλλά πιθανότατα σοβαρότερες ερμηνείες, που όμως, κινδυνεύουν να θεωρηθούν ως συνωμοσιακές, είναι και αυτές (που εγώ θεωρώ πολύ σοβαρές) που προετοιμάζουν μια νέα Ευρώπη, με δικτάτορα τη Γερμανία να συνεπικουρείται ίσως από κάποιες άλλες βόρειες χώρες, και τις υπόλοιπες υποτελείς και εξαθλιωμένες, χωρίς ίχνος δημοκρατικών ελευθεριών, να εξασφαλίζουν φθηνά εργατικά χέρια στη μητροπολιτική Γερμανία.

ΙΙ. Τις ολέθριες συνέπειες μιας πιθανής υποχώρησης της Ελλάδας στις παράλογες αξιώσεις των δανειστών

Ο Έλληνας πρωθυπουργός έστειλε μια, πραγματικά, εξαιρετική επιστολή στην εφημερίδα Le Monde, της 31ης Μαίου, στην οποίαν θα έλεγα ότι περιλαμβάνεται ότι είναι ουσιώδες. Δηλαδή, η εξήγηση του γιατί πασκίζουν να μας προσθέσουν και άλλα δεινά, τι σημαίνει η συνεχής αναφορά των θεσμών στην ανάγκη να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αναδύονται μέσα από την πιο φανατική έκδοση του νεοφιλελευθερισμού, ξεριζώνουν τα θεμέλια του κράτους Πρόνοιας και εγκαθιστούν ανθρωπιστική εξαθλίωση διαρκείας.

Το εύλογο, ωστόσο, ερώτημα που τίθεται είναι το σε ποιους απευθύνεται η, κατά τα άλλα, ορθότατου περιεχομένου, πρωθυπουργική επιστολή και τι είναι λογικό να ελπίζεται μέσω αυτής. Και η απάντηση είναι: ΤΙΠΟΤΕ! ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ! Τούτο, διότι οι πολυάριθμες εβδομάδες αυτών των τόσο τραυματικών διαπραγματεύσεων, απέδειξαν περίτρανα και χωρίς ίχνος αμφιβολίας, ότι οι «εταίροι» μας, κατάρτισαν εν ψυχρώ κατάλογο ακόμη οδυνηρότερων μέτρων από τα ήδη σε ισχύ, και δεν είναι διατεθειμένοι να υποχωρήσουν ούτε χιλιοστό. Παράλληλα, είναι βέβαιο ότι θέλουν να μας κρατήσουν εντός της Ευρωζώνης, αλλά φυσικά όχι γιατί νοιάζονται για την τύχη μας εκτός Ευρωζώνης, αλλά γιατί φοβούνται τις περιπέτειες που τους επιφυλάσσει η αποχώρησή μας. Ειδικά, τώρα, επειδή επίκειται νέα χρηματοπιστωτική κρίση, την οποίαν δεν θα αντέξει πιθανότατα το βαρύτατα άρρωστο ευρώ, επειδή αναμένεται το εξαιρετικά απειλητικό βρετανικό δημοψήφισμα, αλλά και επειδή φουντώνει με ετικέτες αριστερές ή και δεξιές ο ευρωσκεπτικισμός από άκρου σε άκρο της Ευρώπης. Ο φόβος των Ευρωπαίων ιθυνόντων δεν κρύβεται: εξ ού και οι συνεχείς προτροπές «να τελειώνει η συμφωνία», εξ ού και οι ατέλειωτες ώρες συνεύρεσης των επικεφαλής των θεσμών με τους Έλληνες διαπραγματευτές, εξ ού και οι απειλές για το τι δήθεν μας περιμένει αν δεν υποκύψουμε. Όλο το οπλοστάσιο, ταυτόχρονα, σε ενέργεια!

Είναι ξεκάθαρο ότι η Ευρωζώνη δεν μπορεί και δεν θέλει να διακινδυνεύσει ένα GREXIT. Αλλά, τότε, γιατί αυτό το GREXIT, που συστηματικά εμφανίζεται ως απειλητικός Αρμαγεδδών, στρέφεται μόνον εναντίον της Ελλάδας, και όχι και εναντίον του συνόλου της ΕΕ; Είναι, ίσως, καιρός να συνειδητοποιήσουμε, ότι το GREXIT χρησιμοποιείται κατά κόρο από τους «εταίρους» μας, εναντίον μας, ως όπλο αποτροπής της. Ακριβώς, για να μην αναλογιστούμε ότι το GREXIT, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις, μπορεί να σημάνει επανεκκίνηση της χειμαζόμενης οικονομίας μας. Ακριβώς, για να είμαστε μονίμως τρομοκρατημένοι με την ιδέα ότι μπορεί να ζήσουμε χωρίς την ομπρέλα του ευρώ. Αλλά, και ακριβώς, για να μη διερωτηθούμε τι άλλο εκτός από αίμα και δάκρυα μας έχει προσφέρει, ως τώρα, το ευρώ. Οι «εταίροι» μας πιστεύουν ότι θα γίνουμε και για τρίτη φορά Ιφιγένεια στο βωμό του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, εφόσον η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων «πίνει νερό στο όνομά του», φορτισμένοι επί χρόνια με την τρομοκρατία των ΜΜΕ, απέναντι στη δραχμή. Αλλά, και επιπλέον, σε πείσμα της προσβλητικής στάσης των θεσμών, απέναντί μας, σε όλο το μακροχρόνιο διάστημα αυτών των οιονεί διαπραγματεύσεων, εμείς εμφανιζόμαστε άρρηκτα προσκολλημένοι στο ευρώ, ατενίζοντας με τρόμο την πιθανότητα εξόδου μας και το χειρότερο χωρίς προσπάθεια να το αποκρύψουμε (ακριβώς, δηλαδή, όπως προσπαθούν να μας το υποβάλλουν οι «εταίροι» μας). Έτσι, όμως, δίνουμε την εντύπωση ότι είμαστε έτοιμοι να « δεχθούμε τα πάντα» φθάνει να μείνουμε εντός Ευρωζώνης. Επιβάλλεται, λοιπόν, να απαντηθεί το ακόλουθο βασανιστικό ερώτημα:: «γιατί και πως ο Έλληνας πρωθυπουργός, που προεκλογικά έκανε τόσο σωστές διαπιστώσεις αναφορικά με τις δραματικές συνέπειες της λιτότητας και της αδυναμίας ανάπτυξης εντός αυτής, δέχεται να συνομιλεί επί εβδομάδες, με τους δανειστές, έχοντας ως φόντο την ίδια πάντα στραγγαλιστική λιτότητα; Γιατί δεν το ξεκαθάρισε, από την πρώτη στιγμή, αδιαφορώντας για τις δυσάρεστες εκφράσεις των θεσμών, ότι δεν προτίθεται να συζητήσει σε βάση συνέχισης προγραμμάτων λιτότητας, όχι βέβαια γιατί αρνείται να συνεργαστεί, αλλά γιατί αυτά οδηγούν, αποδεδειγμένα, στην καταστροφή. Ότι, επιπλέον, αδιαφορεί για την ασφυξία της ρευστότητας, που με τέτοια αντιευρωπαϊκή δεοντολογία μας επιβάλλουν, διότι το θέμα είναι πολύ απλό: αν δεν έχουμε την απαιτούμενη ρευστότητα δεν θα πληρώσουμε τις εξωτερικές μας υποχρεώσεις.

Παρότι, πολλές φορές μου δόθηκε η ευκαιρία να περιγράψω και να αναλύσω τις τραγικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις της παραμονής μας στα μνημόνια και στο ευρώ, επανέρχομαι με την ευκαιρία των συμπληρωματικών τελευταίων μέτρων. Όπως υποστήριξα σε ένα από τα εντελώς πρόσφατα άρθρα μου, είναι εντελώς λανθασμένη η υπόθεση ότι δήθεν η αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ, η διατήρηση του άδικου και παρανοϊκού ΕΝΦΙΑ, η παραδοχή πρωτογενών πλεονασμάτων, που εξάγονται από καταποντισμένη και όχι αναπτυσσόμενη οικονομία είναι δυνατόν να έχουν διαφορετικά αποτελέσματα από τα αντίστοιχα της μείωσης μισθών και συντάξεων. Είναι, επιπλέον, παντελώς αβάσιμη η ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη σε οικονομία της οποίας το ΑΕΠ εξακολουθεί να κατέρχεται, αλλά ωστόσο εξακολουθεί η αφαίμαξη σημαντικών ποσών υπέρ των δανειστών. Τα μέτρα, που αναγγέλλονται ότι θα ληφθούν, είναι βέβαιο ότι θα βυθίσουν ακόμη περισσότερο την ελληνική οικονομία σε κατάσταση αντιπληθωρισμού ή και στασιμοπληθωρισμού, ακυρώνοντας κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Τα νέα μέτρα, εφόσον τα αποδεχθούμε, θα είναι εντόνως υφεσιακά. Αλλά, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ, ρητώς υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό ότι δεν θα ανεχθεί άλλα υφεσιακά μέτρα!, Ανάμεσα στην υπόσχεση εξυγίανσης της χώρας, και αυτής της οπωσδήποτε παραμονής στην Ευρωζώνη, ήταν, άραγε τόσο εύκολη η επιλογή αθέτησης της πρώτης;

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι υπογράφεται η περίφημη πια και με αγωνία αναμενόμενη αυτή συμφωνία, παρότι ολόκληρο το περιεχόμενό της στρέφεται εναντίον μας. Και μετά; Τι μπορεί να περιμένουμε στη συνέχεια, από θεσμούς, δανειστές και εταίρους, που δεν κρύβουν τις δολοφονικές προθέσεις τους, απέναντί μας, αλλά ούτε και την απόφασή τους να μην κάνουν βήμα για να μας σώσουν; Το φθινόπωρο, όπως όλα δείχνουν, θα ξαναρχίσει η ίδια κολασμένη παράσταση. Και στο μεταξύ, ΟΧΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, αλλά ΝΑΙ ΥΦΕΣΗ ολοένα εντονότερη και πιο καταστρεπτική. Φυσικά, είναι πολύ πιθανή η διάλυση της Ευρωζώνης, αλλά η ημερομηνία δεν είναι γνωστή και η ελληνική οικονομία δεν έχει περιθώρια αναμονής.

ΙΙΙ. Την ανάγκη να σταθούμε επιτέλους στα πόδια μας

Επιδεικνύουμε παθολογική, από πολλές πλευρές, συμπεριφορά, το σύνολο των εκφάνσεων της οποίας οδηγεί έμμεσα στην ομολογία ότι « φοβόμαστε, να προσπαθήσουμε, μήπως και αποτύχουμε». Είναι ο λόγος για τον οποίον, εν γνώσει μας, προτιμούμε τον αργό, τον βέβαιο και τον οδυνηρό θάνατο, από του να βγούμε στο ξέφωτο και να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο.

Οι «εταίροι» μας, θα έλεγα ως αποτέλεσμα της έντονης διένεξης ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, μας προτείνουν (Πρώτο Θέμα 31.05.2015) βελούδινη έξοδο από την Ευρωζώνη, με συνθήκες και όρους (εκτός του διπλού νομίσματος) που φαίνονται ικανοποιητικοί, εφόσον αποκλείουν πόλεμο εναντίον μας, και οπωσδήποτε με δυνατότητες να βελτιωθούν. Γιατί να μην το σκεφθούμε σοβαρά, και παράλληλα να ετοιμαστούμε για ταχύρυθμη ανάπτυξη, πολύ πιθανή ύστερα από επτά περίπου χρόνια βαθιάς ύφεσης και ανεργίας της τάξης του 28%; Η οικονομία είναι πανέτοιμη να φυτρώσει λουλούδια στους βράχους, αν της εξασφαλίσουμε άνετη ρευστότητα, έστω και με πληθωριστικό άρωμα. Χρειάζεται, απαραιτήτως, ένα λεπτομερές πρόγραμμα ανάπτυξης με σαφείς προτεραιότητες και ακολουθία συγκεκριμένων μέτρων και ενεργειών. Συνέχιση και συντονισμός των προσπαθειών, σχετικά με τους BRICS, οργανισμός που πιθανότατα θα

αποδειχθεί πολύ σπουδαίος για την Ελλάδα. Ας σταματήσουν, επιτέλους, οι υστερίες του τύπου ότι η «δραχμή είναι καταστροφή», «δεν θα έχουμε να φάμε και ούτε φάρμακα να γιατρευτούμε» κλπ., και ας αφορίσουμε την καταστροφή που ζούμε εδώ και έξη χρόνια, καθώς και αυτή που μας υπόσχεται η συμφωνία, που είθε να μην πραγματοποιηθεί.

*πρ. πρύτανης και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Τιμήθηκε με πέντε επίτιμα διδακτορικά (DHC)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΕΛΛΔΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΧΤΕΝΙΖΟΝΤΑΙ!

Η ΕΛΛΔΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΧΤΕΝΙΖΟΝΤΑΙ!

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

================================================================

Είναι πράγματι απίστευτο. Αν παρακολουθήσει κανείς ορισμένα από τα ΜΜΕ θα συμπεράνει ότι η Ελλάδα δεν έχει σοβαρότερα προβλήματα από το τι είπε η πρόεδρος της Βουλής κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου στον αρμόδιο αξιωματικό έξω από τη Βουλή, γιατί το είπε, τι ύφος είχε ….. και αυτό επανέρχεται τρεις και τέσσερις φορές, για να περατωθεί με το απόφθεγμα της εκάστοτε εκφωνήτριας, που κρίνει λίγο-πολύ και περίπου «απαράδεκτη» τη συμπεριφορά της προέδρου της Βουλής! Ένα άλλο, κατεξοχήν προσφιλές θέμα των ελληνικών ΜΜΕ- και όχι μόνο, αποτελεί ο Έλληνας ΥΠΟΙΚ. Ατελεύτητες υποθέσεις, για το αν κατέγραψε ή όχι τη συνομιλία του με κάποιον «θεσμό» ή απλώς «εταίρο», για το αν συζήτησε το Α ή το Β θέμα σε κάποια συνάντηση με αξιωματούχο της Ευρωζώνης, για το αν είναι «κρυπτοδραχμάς» κ.ο.κ …. Την τιμητική τους, εξάλλου, έχουν εκ περιτροπής και μέλη της Κυβέρνησης, επειδή συγκαλύπτουν δραχμολαγνεία, επειδή έβγαλαν χρήματα –αν και νομίμως- στο εξωτερικό, επειδή είπαν κάτι που δεν έπρεπε να πουν-κατά τους κριτές τους- ή που δεν έπρεπε να το πουν, ακριβώς όπως το είπαν, αλλά όφειλαν να το εκφράσουν διαφορετικά!

Το περίεργο, βέβαια, είναι ότι δεν είναι μόνοι οι εσωτερικοί κριτές και κατακριτές της συμπεριφοράς ορισμένων Συριζαίων, αλλά -ώ του θαύματος- με εκπληκτική ταχύτητα αποκτά όχι μόνο πρόσβαση, αλλά και ενδιαφέρον μερίδα του ξένου Τύπου, που επαναλαμβάνει, ουσιαστικά, τα….αναθέματα των αντιπάλων της Κυβέρνησης, με δημοσίευση όχι μόνο σχολίων, αλλά και φωτογραφιών. Είναι, όντως, καταπληκτικό αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον των ΜΜΕ ελληνικών και ξένων για συμπεριφορές, προτιμήσεις, στοιχεία χαρακτήρα, κ.ο.κ. μελών της νέας μας Κυβέρνησης, που επικεντρώνεται βέβαια σε ορισμένα πρόσωπα, πρόσωπα που για πολλούς λόγους ηλεκτρίζουν, πρόσωπα με αυθορμητισμό, που δεν….συνάδει σε «αξιοπρεπείς πολιτικούς»!. Κάποτε, και κατά περίπτωση διευρύνεται ο συνήθης κύκλος των υπόπτων και υπάγονται στα μαθήματα πολιτικής συμπεριφοράς, που προσφέρονται δωρεάν από τα ΜΜΕ, περισσότερα μέλη της Κυβέρνησης.

Ουδείς διαφωνεί για το αναφαίρετο δικαίωμα της αντιπολίτευσης να ασκεί κριτική, και μάλιστα σκληρή, στην εκάστοτε Κυβέρνηση. Αυτή, ωστόσο, η κριτική υποτίθεται ότι οφείλει να αναφέρεται σε ουσιαστικά θέματα επιλογής μέτρων και πολιτικής, σε τρόπο επίλυσης προβλημάτων, σε συμφωνίες κοινής αντιμετώπισης των έξωθεν απειλών κ.ο.κ. Η ορθόδοξη, όμως, αυτή μορφή αντιπολιτευτικής κριτικής, θα έλεγα ότι απουσιάζει παντελώς από την παρούσα φάση της ελληνικής πραγματικότητας. Είτε, επειδή τα εσωκομματικά προβλήματα των επί μέρους πολιτικών παρατάξεων δεν αφήνουν ελεύθερο χρόνο για σοβαρή αντιπολιτευτική ενασχόληση –παρότι θα ήταν ακριβώς τώρα εξαιρετικά πολύτιμη- είτε, επειδή τα έργα και οι ημέρες μιας εξάχρονης διακυβέρνησης της χώρας αδυνατούν να δικαιολογήσουν κριτική σε Κυβέρνηση μόνο τριών μηνών, είτε τέλος επειδή η αντιπολίτευση αρέσκεται να πιστεύει ότι η παρούσα Κυβέρνηση θα είναι μια «σύντομη παρένθεση».

Η έλλειψη, όμως, σοβαρής αντιπολίτευσης, και η επικέντρωση σε ασήμαντα, ευτελή ή υποθετικά συμβάντα, των οποίων η σημασία μεγεθύνεται, απασχολεί κατά κανόνα ως πρώτο θέμα τις ειδήσεις ή ως πρωτοσέλιδα τις εφημερίδες, η επανάληψη με μυθιστορηματικό τρόπο προσκόμισης και δήθεν νέων λεπτομερειών στις , χωρίς περιεχόμενο, αρχικές ανακοινώσεις, μαρτυρεί δυστυχώς μια δραματική καθίζηση της ποιότητας της πολιτικής μας ζωής. Διότι είναι αδιανόητο και απαράδεκτο, ενόσω η Ελλάδα παλεύει για την επιβίωσή της, ενόσω ο λαός της βυθίζεται καθημερινά σε μεγαλύτερη δυστυχία, οι πατέρες του Έθνους μας να ασχολούνται σοβαροφανώς με…. παρωνυχίδες.

Μα θα μου πείτε, δεν είναι μόνο τα ελληνικά ΜΜΕ που εντρυφούν σε αυτήν την κατάντια, αφού συστηματικά υποβαστάζονται από γνωστότατα διεθνή έντυπα….τα οποία φαίνεται να ενδιαφέρονται διακαώς για το τι ύφος είχε η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, όταν απηύθυνε το λόγο στον αστυνομικό υπηρεσίας, και για άλλα παρεμφερή θέματα!

Τελικά, περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Δεν νομίζω να υπάρχει μυστήριο. Θα έλεγα με οιονεί βεβαιότητα ότι παρακολουθούμε την εκστρατεία υλοποίησης της ευχής περί «σύντομης κυβερνητικής παρένθεσης». Ευχή, που προφανώς δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της Ελλάδας, αλλά που την συμμερίζονται ενεργά και πολυάριθμοι εκτός.

Το ερώτημα είναι, αν με τέτοια αφελή μέσα είναι δυνατόν να πέσει Κυβέρνηση, που στηρίζεται σε τόσο σημαντική λαϊκή βάση. Και η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι δυστυχώς καταφατική, αν η Κυβέρνηση εξακολουθεί να χάνει, άσκοπα, πολύτιμο χρόνο, να επιδίδεται σε αδιέξοδες διαπραγματεύσεις, να παίζει στο γήπεδο των «εταίρων» της που την υποχρεώνουν να δέχεται, βήμα προς βήμα, την καταδίκη του ελληνικού λαού, και να μην αποφασίζει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, να μιλήσει με τους Έλληνες τη γλώσσα της αλήθειας. Ποια είναι; Πολύ συνοπτικά: «Διαλέξτε ανάμεσα σε μια συμφωνία, που θα βαθύνει την εξαθλίωσή σας χωρίς ημερομηνία λήξης, που δεν θα είναι σίγουρα η τελευταία και που θα προσθέτει συνεχώς σωρεία ΥΦΕΣΙΑΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ υψηλής τάσης –που θα είναι τέτοια, όποια ονομασία και να τους δώσουμε-…..και -διαλέξτε ανάμεσα – στην επάνοδο στο εθνικό μας νόμισμα, που δεν θα είναι εύκολη, για περίπου 8 μήνες, αλλά που αν όλα πάνε καλά –και αυτό εξαρτάται κατά 70% από μας- στη συνέχεια η ανάπτυξη θα είναι της τάξης του 4% περίπου με ότι αυτή συνεπάγεται». Η παραμονή στις «διαπραγματεύσεις» και στις «συμφωνίες» είναι αδιέξοδη, ενώ η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα αποτελεί μονόδρομο ελπίδας.

marianegreponti-delivanis.blogspot.com 21.05.2015

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

                    Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

                       Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                       12.05.2015

Η αβάσιμη, όπως δυστυχώς  αποδείχθηκε, υπεραισιοδοξία της νέας ελληνικής Κυβέρνησης, την οδήγησε αμέσως  μετά την ανάληψη της εξουσίας, σε αδιέξοδο που δεν έχει λύση, εκτός  και αν αποφασίσει να συρρικνώσει το σύνολο των προεκλογικών της υποσχέσεών σε ένα οδυνηρό δίλημμα, επί του οποίου θα κληθούν να πάρουν θέση οι Έλληνες ψηφοφόροι[1]. Αναφέρομαι στην εγγενή αδυναμία ταυτόχρονης υλοποίησης των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, αφενός δηλαδή στον περιορισμό της προϊούσας εξαθλίωσης του λαού,  και  αφετέρου της παραμονής στην Ευρωζώνη. Είναι πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι οι Έλληνες διαπραγματευτές υπερτίμησαν τις δυνατότητές τους πειθούς, αλλά και εντυπωσιασμού των δανειστών και,  αντιθέτως, αντιμετώπισαν καταιγισμό   καταστάσεων πρωτοφανούς  αδιαλλαξίας, υποτιμητικής και συχνά προσβλητικής συμπεριφοράς των εταίρων μας, αλλά και παγερής αδιαφορίας για τα δεινά του ελληνικού λαού. Οι «θεσμοί»,  όχι μόνον  αρνούνται να μετακινηθούν, έστω και χιλιοστό, από τις απάνθρωπες απαιτήσεις τους, αλλά και καθημερινά  τις  προσαυξάνουν, ενώ ταυτόχρονα  αρνούνται προκλητικά  να αναγνωρίσουν τις τεράστιες  ευθύνες τους από την επιβολή, στην Ελλάδα,  των παρανοϊκών μνημονίων, που την κατέστρεψαν[1].  Παράλληλα,  προκαλεί έκπληξη και το γεγονός  ότι οι «θεσμοί», με επικεφαλής τον Γερμανό ΥΠΟΙΚ, όχι μόνο αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία  την προοπτική της  επίσημης χρεοκοπίας της Ελλάδας, αλλά επιπλέον  συνιστούν στον Έλληνα πρωθυπουργό να προσφύγει σε δημοψήφισμα, προκειμένου «ο λαός να επιλέξει  ανάμεσα στην εμβάθυνση της εξαθλίωσής του ή  στην έξοδο από την Ευρωζώνη».  Η στάση αυτή των «θεσμών», διαμετρικά αντίθετη από την αντίστοιχη στις Κάννες, το 2012[2], όταν η αναφορά στη δυνατότητα δημοψηφίσματος από τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου οδήγησε σε άτακτη  εκθρόνισή   του, και  σε αντικατάστασή του από τον δοτό Λουκά Παπαδήμο,  χρήζει,  σαφέστατα, κάποιας  ερμηνείας. Θα αναφερθώ σε  δύο παραμέτρους που, κατά την κρίση μου, εξηγούν αυτήν τη μεταβολή των 90ο μοιρών. Η πρώτη από αυτές, και θα έλεγα απολύτως διαφανής, αφορά στη βεβαιότητα των «θεσμών» ότι το αποτέλεσμα ενός πιθανού δημοψηφίσματος θα  εξασφαλίσει, με σημαντική πλειοψηφία,  την παραμονή της χώρας στο ευρώ, σε πείσμα του οδυνηρού του ανταλλάγματος . Η   βεβαιότητα  αυτή απορρέει:

-Πρώτον, από τη  μακροχρόνια εκστρατεία κατατρομοκράτησης  των Ελλήνων, από τα ΜΜΕ, για τις δήθεν θανατηφόρες  συνέπειες μιας πιθανής επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Χωρίς να μπορεί να υποστηριχθεί σοβαρά ότι μια τέτοια μετάβαση θα εξελιχθεί με ανώδυνο τρόπο, θα ήταν όμως απαραίτητο να γίνεται  αντιπαραβολή με το ασφυκτικό περιβάλλον των μνημονίων, της ατέρμονης  λιτότητας, και των συνεχών  και εγκληματικών «μεταρρυθμίσεων». Ακόμη, όταν αναφέρονται τα δεινά της επανόδου στη δραχμή, ουδέποτε γίνεται σύγκριση –όπως θα έπρεπε-  ανάμεσα στην εκάστοτε περιγραφόμενη καταστροφή, εξαιτίας της δραχμής, με τη μόνιμη και οριστική  εξαθλίωση που εγγυάται η παραμονή στα μνημόνια.

-Δεύτερον,  και ο νέος πρωθυπουργός,  ακολούθησε την ίδια γραμμή και όχι μόνο έδωσε ρητή υπόσχεση, πριν από τις εκλογές, ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη, αλλά και συνεχίζει να την επικαλείται, και

– Τέλος, τρίτον, στους προβληματισμούς, ευρώ ή δραχμή,  η περίοδος αναφοράς τους είναι  πάντοτε βραχυχρόνια. Οι Έλληνες πολίτες αγωνιούν να εξέλθουν το γρηγορότερο  από την κάθε κρίση, χωρίς να προετοιμάζονται για την  αμέσως επόμενη και  μεθεπόμενη. Ωστόσο, είναι  αναπότρεπτη η ακολουθία  των κρίσεων, εφόσον το μη βιώσιμο χρέος    τρέφει συνεχώς και μεγιστοποιεί τις απαιτήσεις των δανειστών, εναντίον της Ελλάδας. Πρόκειται για πολύ  μακροχρόνια κρίση, της οποίας  ωστόσο η αντιμετώπιση είναι  βραχυχρόνια και περιπτωσιακή.

Η δεύτερη παράμετρος, που εξηγεί  το γιατί και το πως οι «θεσμοί» μας σπρώχνουν τώρα σε δημοψήφισμα, πιστεύω ότι έχει άμεση σχέση με την προώθηση σχεδίου, που έχει τεθεί σε εφαρμογή εντός και εκτός της χώρας, έτσι ώστε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να αποδειχθεί  μια «μικρή παρένθεση». Πρόκειται, δηλαδή, για δημοψήφισμα-παγίδα. Πράγματι, το  αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος, που θα είναι υπέρ  της παραμονής σε ευρώ και μνημόνια- εφόσον του δημοψηφίσματος δεν θα έχει προηγηθεί περίοδος ενημέρωσης του λαού, ώστε να μεταβάλλει την αστήρικτη και επικίνδυνη προσκόλλησή του στο ευρώ-  θα συνοδευτεί από την εφαρμογή των άκρως  βάρβαρων λαϊκών μέτρων, που απαιτούν οι δανειστές.  Η επιμονή τους για την επιβολή αυτών των νέων εφιαλτικών μέτρων, πέρα από τους καθαρά  ιδεολογικούς λόγους, εξηγείται και από την προσπάθεια των «εταίρων»  να απαλλαγούν, με τον τρόπο αυτόν, από  την  αταίριαστη  κατ’ αυτούς για την Ευρώπη αριστερή Κυβέρνηση. Ελπίζουν, λοιπόν, οι «θεσμοί» ότι, χάρη στα νέα και οδυνηρά αυτά μέτρα,  θα αποσταθεροποιήσουν πολύ γρήγορα την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και θα εξασθενίσουν επικίνδυνα τη θέση του κ. Τσίπρα. Διότι, έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ που έταξε  στους ψηφοφόρους του μια «αναγέννηση της Ελλάδας», και που με βάση αυτήν εξασφάλισε τα  τόσο υψηλά ποσοστά στις εκλογές, θα αποδειχθεί ξεκάθαρα ότι, τελικά, δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει καμία  από τις υποσχέσεις. Αντιθέτως, όπως θα φροντίσει να πληροφορήσει τους Έλληνες η αντιπολίτευση, εντός και εκτός, οι εταίροι εμφανίστηκαν σκληρότεροι, εναντίον της Ελλάδας, από ότι θα ήταν με τους προκατόχους στην εξουσία, ακριβώς επειδή ήθελαν να απαλλαγούν από  τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που μεταφράζεται ως  απόφαση των «εταίρων»  να τιμωρήσουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να εκλέξει αριστερή Κυβέρνηση.

Τι θα μπορούσε να πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθειά του να μην τελειώσει ως «μια σύντομη παρένθεση», που θα ταπείνωνε την Ελλάδα;   Πριν από όλα, να ομολογήσει  στον ελληνικό λαό ότι έκανε λάθος, παρά τις καλές του προθέσεις, και να εξηγήσει ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είναι ανεφάρμοστο εντός Ευρωζώνης, εξαιτίας της αδιαλλαξίας των δανειστών. Στη συνέχεια, να υπογραμμίσει για ακόμη μια φορά το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή, παραμένοντας στα μνημόνια και στο ευρώ η Ελλάδα είναι τελειωμένη, από κάθε άποψη. Γιατί πως   εχέφρων άνθρωπος  θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι με χρέος γύρω στα 350Ε δισεκατομμύρια και τόκους ακόμη μεγαλύτερους,  με την  ελληνική οικονομία να  βρίσκεται μονίμως  σε ύφεση ή σε παροδική και ανασφαλή αναιμική ανάπτυξη,  εκλιπαρώντας   το σταγονόμετρο ρευστότητας της ΕΚΤ,  θα σταθεί στα πόδια της;  Πως θα μπορέσει η ελληνική οικονομία  να απορροφήσει την τεραστίων διαστάσεων ανεργία της, να πληρώνει την συνεχή αφαίμαξη που απαιτούν οι δανειστές, και να εισέλθει σε φάση ανάπτυξης; Θαύματα  δυστυχώς δεν γίνονται, και μια απλή ματιά στις προϋποθέσεις ανάπτυξης, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο ή ευρωλάγνο, για το χωρίς ελπίδα αδιέξοδο της Ελλάδας, μακροχρόνιο και διαχρονικά  εντεινόμενο. Το ελληνικό πρόβλημα, με τις παρούσες συνθήκες, είναι μόνιμο και όχι παροδικό. Δηλαδή, δεν θα τελειώσει, έστω και αν τώρα υποχωρήσουμε, αφού θα έχουμε επιδοθεί σε  εξαντλητικές παρωδίες  διαπραγματεύσεων, και αφού θα έχουμε ικανοποιητικά «εκτελέσει τα  μαθητικά μας καθήκοντα», όπως μας υποχρεώνουν οι δανειστές μας, με σαφέστατη την πρόθεση να μας ταπεινώσουν. Αντιθέτως, είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα, θα ξαναβρεθούμε  στο ίδιο αδιέξοδο, εφόσον το χρέος μας δεν είναι βιώσιμο, και εφόσον οι «εταίροι» δεν μας επιτρέπουν να έχουμε ανάπτυξη, με τη βοήθεια και μόνο  της οποίας θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το χρέος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια,  θα πρέπει  κατεπειγόντως και ενόσω  τα ποσοστά συναίνεσης  δεν θα έχουν  αρχίσει να υποχωρούν με ταχείς ρυθμούς, να προχωρήσει  σε:

1)Στάση πληρωμών (εννοείται εξωτερικών-κάτι που έπρεπε να γίνει από το 2010)

2)Εξασφάλιση, αν είναι εφικτό,  δανείων από χώρες εκτός ΕΕ

3)Δήλωση προς τους δανειστές, ότι το χρέος θα πληρωθεί σε δραχμές, αφού εξαιρεθεί το απεχθές τμήμα του και αφού προηγηθεί συμψηφισμός με τα γερμανικά χρέη προς την Ελλάδα

4) Επιβολή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων (κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό, για να σταματήσει η αιμορραγία καταθέσεων), αλλά και επιβολή περιορισμών στην εισαγωγή πολυτελών αγαθών

5)Ενίσχυση της  εσωτερικής ζήτησης, με αύξηση των εισοδημάτων των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων

6) Κατάρτιση αναπτυξιακού προγράμματος, με πρωταρχική έμφαση στη γεωργία, ώστε να καλυφθούν με ταχύ ρυθμό οι στοιχειώδεις διατροφικές ανάγκες

7)Κατάλογος ιεραρχημένων επενδύσεων και πρόσκληση των Ελλήνων να επαναφέρουν τις καταθέσεις τους από το εξωτερικό, και να τις επενδύσουν στην Ελλάδα (με θέσπιση κινήτρων)

8) Πρόσκληση για συνεργασία όλων των υγιών δυνάμεων του τόπου και τοποθέτηση σε καίριες θέσεις, όσων έχουν αυξημένα προσόντα και γνώσεις, για κάθε συγκεκριμένη θέση.  Με την ευκαιρία, να παρατηρηθεί ότι  η σε τόσο μεγάλο αριθμό, και σε τόσο μικρό διάστημα  τοποθέτηση  «συγγενών και φίλων» σε καίριες θέσεις, είναι σαφέστατα βλαπτική για την Κυβέρνηση.

Η κατάσταση θα είναι δύσκολη στο μέλλον. Θα χρειαστεί ομοψυχία και όχι σύμπραξη με δυνάμεις που εξυφαίνουν την αποσταθεροποίηση της χώρας για ίδιον όφελος, εξουσίας-καρέκλας.

Δυστυχώς, δεν  φαίνεται να υπάρχει άλλη λύση, προκειμένου να εξασφαλίσουμε στοιχειώδη εθνική κυριαρχία,  διακοπή της εξαθλίωσης του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού, επανεκκίνηση της οικονομίας  και σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας. Δισταγμοί, στο πεδίο αυτό, ισοδυναμούν με ομολογία  αδυναμίας  «να σταθούμε στα πόδια μας» και είναι ανεπίτρεπτοι  απέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά μας, όπως και απέναντι στις επερχόμενες γενιές.

http://www.marianegreponti-delivanis.blogspot.com

[1] Παρότι ο επικεφαλής μακροοικονομολόγος του ΔΝΤ, Olivier Blanchard ομολόγησε το τραγικό λάθος του ελληνικού προγράμματος, στις αρχές του 2013, και στη συνέχεια πολυάριθμοι γνωστοί οικονομολόγοι

[2] Βλ. Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, « Ημέρες Καννών»,  (ανάρτηση  στις   16.05.2014- marianegreponti-delivanis, blogspot.com)

Posted in Uncategorized | 1 Comment

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Posted in Uncategorized | Leave a comment